مسخرگی هر لحظه رو ميديدم اون روز تو نگات
باور نميکردم
تفکرات بی معني
حالا تو نشستی روی اون صندلی لعنتی ترک دار
سقفو تاپ ميدم
بهم ميخندی باز

-----------------------------

در سایه ی امام و امت و مقام معظم رهبری ، از اين دنيای پر خاطره ميرويم به اين يکی

پ.ن :‌از اسباب کشی متنفرم ولی اينجا مشکل فنی پيدا کرده بود ...

         از آنجا که گشاد تر از ميل بازی هستيم يک جديدش را ساختيم تا بگوييم ميتوانيم !‌

         کسانی که همچو ما نيستند بی زحمت لينک را در وبلاگهاشان تغيير دهند

با جفت پاهایی که برایم میگیرید دیگر هیچ چیز در جعبه ام نمانده

پانادورا لاقل امید را داشت

دخترک کور

عروسک های خيالیش را چيده بود از تخت خوابش تا پنجره

صف بکشند ، پرواز کنند یکی یکی

...

صدای سقوطش را کسی نشنيد

هیچ کس باور هم نکرد

شاید روزی

مانند پسر بچه ای که در بازی کامپیوتری اش میمیرد

میخوابد

دیگر بیدار نمیشود

عکس ندارد